ΕΠΩΝΥΜΟΙ ΨΑΡΑΔΕΣ ΑΛΚΟΟΛΙΚΟΙ

Όταν κατακλυζόμαστε από δυσάρεστες σκέψεις σε σχέση με την αγαπημένη μας απασχόληση, αυτό που χρειαζόμαστε είναι μία ψαρευτική εξόρμηση με καλούς φίλους με τους οποίους μοιραζόμαστε παρόμοιες απόψεις «περί αλιείας», διασκέδασης και φιλοσοφίας ζωής!

Του Δημήτρη Αντύπα, Dimitris@linuxmail.org

Τον τελευταίο μήνα βασανιζόμασταν συνεχώς με σκέψεις σχετικά με τη διαχείριση των ψαρότοπων που με κόπο και χρόνο έχουν ανακαλυφθεί καθώς και των ανθρώπων -; ψαράδων που τους ψαρεύουν. Δεν είναι λίγοι από εμάς που με όλη τη καλή διάθεση μοιραστήκαμε ψαρευτικά μυστικά και τόπους με ανθρώπους που τελικά αποδείχτηκε ότι δεν το άξιζαν. Ποιοι είναι όμως οι τρόποι με τους οποίους καταστρέφεται ένας καλός ψαρότοπος; Σίγουρα ο ένας τρόπος είναι η συχνή υπεραλίευση από εμάς τους ίδιους τους ψαράδες και τους φίλους που έχουμε κατά καιρούς οδηγήσει στο σωστό σημείο. Πολλές φορές τονίσαμε στους συναδέλφους μας πως το μέρος που ευγενικά τους αποκαλύψαμε, δίνει πάντα ψάρια επειδή το ψαρεύουμε το πολύ μια φορά το μήνα ή πολλές φορές ακόμα το αφήνουμε αψάρευτο ακόμα και για 3 μήνες ή και παραπάνω. Το αποτέλεσμα συχνά είναι να πηγαίνουν δυό και τρεις φορές την εβδομάδα κουβαλώντας μαζί και τους φίλους τους, οι οποίοι αλυσιδωτά συνεχίζουν την υπεριαλίευση με τον ίδιο τρόπο. Η ολοκλήρωση της καταστροφής έχει και συνέχεια με τη χρήση ολοένα και λεπτότερων εργαλείων για να αντιμετωπισθεί η αναπόφευκτη μείωση τσιμπημάτων. Τότε είναι που αρχίζουν τα κοψίματα και τα ψάρια σταματάνε εντελώς να τσιμπάνε στα εργαλεία μας. Αυτή η κατά τη προσωπική μου άποψη, ασυνείδητη τακτική σε συνδυασμό με την αφαίρεση των νεαρών ψαριών αποτελεί και την αχίλλειο πτέρνα της εγγλέζικης τεχνικής.

Λεπτά εργαλεία, δίκοπο μαχαίρι

Με δικαιολογία τον «αθλητισμό» κι ότι παλεύουμε ένα ψάρι με μειονέκτημα, παρατηρούμε ψαράδες να χρησιμοποιούν υπερβολικά λεπτά εργαλεία με μόνο σκοπό τελικά να πουλήσουνε μαγκιά στους συναδέλφους του ότι ψαρεύουνε με 10άρες πετονιές. Πόσο αθλητικό είναι το να έχουμε σε μιά μπομπίνα 200 μέτρα πετονιάς και να αφήνουμε ένα ψάρι να τρέχει για 70 μέτρα; Πόσο αθλητικό είναι το να παλεύουμε με ένα ψάρι για 20 λεπτά (λες να υπάρχει καμία τούνα 100 κιλών από κάτω), χρησιμοποιώντας μόνο το μηχανισμό κι όχι το καλάμι μας; Κι όλα αυτά είναι εφικτά σε ιδανικές συνθήκες όπου ο βυθός που ψαρεύουμε είναι ομαλός χωρίς εμπόδια. Τι λογική έχει το ν' αφήσουμε ένα ψάρι να τρέχει με αγωνία προσπαθώντας να ελευθερωθεί και στη τρελλή του πορεία να διώξει το υπόλοιπο κοπάδι που αναπόφευκτα αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο; Τι λογική έχει το να πάρουμε ένα ψάρι και να μας κόψουν άλλα πέντε; Και όταν κόψουν τα τσιμπήματα αντί να τα μαζέψουμε και να φύγουμε, κατεβαίνουμε σε ακόμα μικρότερη διάμετρο παράμαλλου αποτελειώνοντας έτσι τον πριν την επίσκεψή μας υπέροχο ψαρότοπο, μετατρέποντάς τον σε σεληνιακό τοπίο. Είναι πολύ δύσκολο να φανταστούμε ότι ένα ψάρι που έχει 10άρια παράμαλλα που κρέμονται στο στόμα του για μερικές μέρες, δε θα ξαναπέσει στη παγίδα μας; Κατά τη ταπεινή μου γνώμη, το πως επιλέγουμε να ψαρεύουμε και να εφαρμόζουμε τις γνώσεις που με διάφορους τρόπους έχουμε αποκτήσει, είναι αυστηρά θέμα προσωπικής ηθικής. Το σόφρων είναι να χρησιμοποιούμε εργαλεία τα οποία, ναι μεν αυξάνουν τις πιθανότητες μας να τσιμπήσει ένα ψάρι, αλλά συνάμα να μας εξασφαλίζουν τη δυνατότητα να το καρφώσουμε και να το παλέψουμε με το καλάμι μας, χρησιμοποιώντας τα φρένα του μηχανισμού μας μόνο ως δικλείδα ασφαλείας. Κι από τη στιγμή που το ψάρι είναι στο αγκίστρι μας, οφείλουμε να το φέρουμε στην απόχη μας όσο πιο γρήγορα μπορούμε. Γιατί τελικά, όσο περισσότερο κρατάει η μάχη, τόσο αυξάνονται και οι πιθανότητες διαφυγής ενός ψαριού με τα παράσημα της μαγκιάς μας να κρέμονται στο στόμα του.

Επιλογή, αναγνώριση και διατήρηση τόπου

Τη δυσάρεστη διάθεση έμελλε να διακόψει το τηλεφώνημα του φίλου Σπύρου, ο οποίος λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, είχε να δει το χρώμα της θάλασσας από το καλοκαίρι και ήταν αποφασισμένος να ψαρέψει. Ο Γιάννης με τη σειρά του, πιστοποίησε κι αυτός την επιστροφή του «trio stooges» και το ραντεβού κλείστηκε για βραδυνό Σαββατιάτικο ψάρεμα. Τουλάχιστον τα μισά ψαρέματά μας είναι αποκλειστικά αφιερωμένα σε αναζήτηση νέων ψαρότοπων, τακτική που μας έχει εξασφαλίσει αρκετά «σίγουρα» μέρη και ταυτόχρονα αρκετές νύχτες αψαρίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το ψάξιμο σταματάει ποτέ. Έχοντας όμως υπόψη ότι ο Σπύρος είχε να ψαρέψει καιρό, αποφασίσαμε να επισκεφτούμε γνωστό λαβρακότοπο τον οποίο είχαμε αφήσει αψάρευτο για πάνω από ένα μήνα, αυξάνοντας έτσι τις πιθανότητες επιτυχίας. Πρόκειται για έναν μικροσκοπικό κολπίσκο που αποτελείται από ένα μικρό κομμάτι αμμουδερής παραλίας 15 μέτρων μήκους με το ζόρι και περιβάλλεται από μικρές συστάδες βράχων που προεκτείνονται μόλις δύο μέτρα μέσα στη θάλασσα. Ο βυθός από την ακτή και για 10 μέτρα μέσα στη θάλασσα αποτελείται από πλάκες που ομαλά καταλήγουν σε αμμοφυκιάδα με βάθος μόλις 1,5 μέτρο. Τα λαβράκια κινούνται σε απόσταση 15 με 20 μέτρων από την ακτή και τρώνε λίγο πάνω από το πυθμένα. Επικρατούν υποθαλάσσια ρεύματα τα οποία ορίζονται σε δύναμη και κινούνται αντίθετα από το επιφανειακό ρεύμα που δημιουργείται από τον αέρα. Από το νερό προεξέχουν σκόρπια μυτερά βράχια, μετατρέποντας το σκηνικό μας σε ένα δύσκολο πεδίο μάχης, όπου όταν ένα ψάρι πιαστεί, πρέπει να βγει από το νερό όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και για να μη μας κόψει αλλά και για να μη διώξει το υπόλοιπο κοπάδι. Τα λεπτότερα εργαλεία που χρησιμοποιούμε στο συγκεκριμένο μέρος είναι παράμαλλα fluorocarbon 0,165mm και σε καμία περίπτωση δεν μικραίνουμε τη διάμετρο όσο και περιορισμένα να είναι τα τσιμπήματα. Θα ήταν προσωπική ματαιοδοξία και έλλειψη σεβασμού στους αντιπάλους μας αν χρησιμοποιούσαμε λεπτότερα παράμαλλα σε τόσο δύσκολο μέρος. Αν και ο τόπος κρατάει ψάρια όλες τις εποχές, τσιμπάνε στα εργαλεία μας μόνο σε ιδανικές συνθήκες: νέα σελήνη και μέρες γύρω από αυτή ή πυκνή νεφοκάλυψη, δυνατός βοριάς στην ανοιχτή θάλασσα, φουσκονεριά που συνδυάζεται με σήκωμα των νερών από την παλίρροια και βαρομετρικό μεταξύ 1016 και 1022 mbars. Η λεπτομερής αναγνώριση και αξιολόγηση του τόπου καθώς και η καταγραφή των ατμοσφαιρικών συνθηκών κατά τη διάρκεια των πιο αποδοτικών μας ψαρεμάτων επιβεβαιώνουν το γνωμικό ότι «η γνώση είναι δύναμη». Ο συνδυασμός όλων των παραπάνω όπως καταλαβαίνετε, ταιριάζει μια φορά κάθε τόσο και η φρενίτιδα των ψαριών κρατάει για λίγες μόνο ώρες. Κατά καιρούς έχουν βγει ψάρια και τις υπόλοιπες μέρες, αλλά σε μικρά μεγέθη στη πλειοψηφία τους. Εννοείται ότι το μέρος το επισκεπτόμαστε μόνο όταν ταιριάζουν οι συνθήκες και το ψαρεύουμε για δύο συνεχόμενες μέρες το πολύ. Η προγραμματισμένη αυτή αλίευση μας έχει εξασφαλίσει έναν τόπο που σπάνια μας απογοητεύει και θα συνεχίσει να μας χαρίζει όμορφα θηράματα ακόμα και στις πιο δύσκολες εποχές.

Επιλογή αρματωσιάς και ψάρεμα

Συναντηθήκαμε μετά τη δύση του ήλιου κι αφού δέσαμε τα μάτια του Σπύρου τον οδηγήσαμε στο μυστικό μέρος! Το παραπάνω φυσικά δεν ισχύει, εφόσον με το Σπύρο ουσιαστικά αρχίσαμε μαζί τη μεγάλη περιπέτεια του εγγλέζικου και ο σεβασμός του για τους ψαρότοπους είναι δεδομένος. Ο εξοπλισμός άρχισε να στήνεται σιγά-σιγά με το Γιάννη ν' αποφασίζει να μην ψαρέψει από την αρχή γιατί θεώρησε ότι τρία καλάμια είναι υπερβολή για το συγκεκριμένο μέρος! Ασχολήθηκε όμως πυρετωδώς με την ανεύρεση ζωντανής γαρίδας που θ' αποτελούσε και την αμέσως επόμενη επιλογή δολώματος μετά τα bigattini. Επιλέξαμε μια δοκιμασμένη αρματωσιά για λαβράκια σύμφωνα πάντα με το βάθος και τις καιρικές συνθήκες. Ο 3 + 2 φελλός μας ενισχύθηκε κατά σχεδόν 1 γραμμάριο εγκλωβίζοντάς τον με 4 χ 0,28 του γραμμαρίου μολυβάκια, δύο από τα οποία τοποθετήθηκαν 15 εκατοστά πάνω από τη θηλειά της μάνας και πίσω από το φελλό ως backshots και τα άλλα δύο ακριβώς πάνω από τη θηλειά της μάνας. Με αυτό τον τρόπο οι βολές μας σε κόντρα αέρα εκτελούντε πιο εύκολα ενώ με τα backshots βυθίζεται η μάνα, μειώνοντας έτσι «το φαινόμενο του τόξου» που δημιουργήται μεταξύ του φελλού και της μύτης του καλαμιού μας, με αποτέλεσμα τον καλύτερο έλεγχο του φελλού (float control). Το υπόλοιπο ερμάτισμα έγινε με τρόπο on-the-drop πάνω στο μήκους 1,20 μέτρων παράμαλλου, χρησιμοποιώντας συνολικά 6 βαριδάκια, εκ των οποίων 4 των 0,09 γραμμαρίων στην αρχή και 2 των 0,06 γραμμαρίων στο τέλος. Το πρώτο βαριδάκι τοποθετήθηκε 15 εκατοστά κάτω από τη θηλειά του παράμαλλου και τα υπόλοιπα απλώθηκαν με τέτοιο τρόπο, ώστε να τηρείται πάντα η 15 εκατοστών απόσταση μεταξύ τους και 30 εκατοστά απόσταση μεταξύ του αγκιστριού και του τελευταίου βαριδιού (σχήμα 1). Τα on-the-drop τύπου ερματίσματα, δηλαδή τα ερματίσματα με άπλωμα των μολυβιών στην πετονιά αφήνοντας ίση ή προοδευτική απόσταση μεταξύ τους, ψαρεύουν από τη στιγμή που πέφτουν στο νερό και καθ' όλη τη διάρκεια της πορείας, μέχρι να φτάσει το δόλωμα μας από την επιφάνεια έως το βυθό. Συνδυάζοντάς τα με backshots, είναι το ιδανικό ερμάρτισμα για να ακολουθεί το δόλωμα μας τη πορεία του υποθαλάσσιου ρεύματος χωρίς αυτή να επηρεάζεται από τη δύναμη του επιφανειακού αέρα. Τεχνική η οποία είναι υιοθετημένη από ψάρεμα σε ποτάμια και ονομάζετε trotting. Η ταχύτητα καθόδου είναι ανάλογη με την απόσταση που έχουν τα βαριδάκια μεταξύ τους. Όσο μεγαλώνει το άπλωμα των μολυβιών, τόσο μικραίνει και η ταχύτητα καθόδου κατεβάζοντας έτσι το δόλωμα μας όσο πιο αργά γίνεται.

Η συζήτηση και τα γέλια σταματάνε με τρόπο μαγικό, ακριβώς την ώρα που πέφτουν οι φελλοί στο νερό εφόσον η παρακολούθηση τους μας οδηγεί αυτόματα σε μια κατάσταση διαλογισμού, κάτι που μόνο το ψάρεμα με φελλό μπορεί να καταφέρει. Το «ζεν» μας, διακόπτεται βίαια από οποιαδήποτε μεταβολή στην πλεύση του φελλού μας δημιουργώντας μας ταχυπαλμία και προσμονή για το ψάρι που υποθέτουμε ότι βρίσκεται από κάτω. Το πρώτο τσικρίδι από τα πολλά που ακολούθησαν, επιβεβαίωσε ότι όσο καλά και να γνωρίζουμε ένα μέρος, πάντα κάτι καινούργιο θα συναντήσουμε. Ο τόπος είχε γεμίσει τσικρίδια τα οποία κυμαίνονταν σε βάρος από 150 έως 400 γραμμάρια και δεν άφηναν τα δολωμένα με bigattini αγκίστρια μας, να κατέβουν κάτω από τα μεσόνερα και να φτάσουν λίγα εκατοστά πάνω από το βυθό, όπου περίμεναν τα μεγάλα λαβράκια. Η πρώτη ζωντανή γαρίδα δολώθηκε αμέσως μετά τα πειράγματα του Γιάννη για τη χρήση bigattini, αλλά τα τσικρίδια συμπεριφερόντουσαν με τον ίδιο τρόπο και στις δολωμένες γαρίδες μπουκώνοντας τες τόσο βαθιά που μόνο τα μουστάκια τους εξείχαν από τα λαίμαργα στόματα τους. Πρώτη φορά συναντούσαμε τόσα πολλά μικρά λαβράκια να τρέφονται ασταμάτητα σαν χάνοι κι αφού τους δώσαμε ένα καλό μάθημα, τα απελευθερώσαμε αποφασίζοντας να αλλάξουμε τακτική εφόσον το match fishing -; τακτικές ψαρέματος για σύλληψη πολλών μικρών ψαριών -; δεν μας ενδιαφέρει στις προσωπικές μας εξορμήσεις.

Το καλό με τις on-the-drop αρματωσιές είναι ότι μπορείς πολύ εύκολα να τις μεταβάλλεις κατά τη διάρκεια του ψαρέματος χωρίς να προσθαφαιρείς βαρίδια. Σκοπός μας ήταν να κατεβάσουμε το δόλωμα μας γρήγορα στα μεσόνερα κι από εκεί πιο σιγά πάνω από το βυθό, αποφεύγοντας έτσι τα μικρά λαβράκια που τρεφόντουσαν κοντά στην επιφάνεια. Έτσι με προσοχή, σύραμε όλα τα βαριδάκια των 0,09 γραμμαρίων στα εξήντα εκατοστά κάτω από τη θηλειά του παράμαλου, δημιουργώντας έτσι ένα bulk αποτελούμενο από 4 βαριδάκια αφήνωντας τα 2 droppers των 0,06 γραμμαρίων όπως ήταν (σχήμα 2). Το πρώτο καλό λαβράκι δεν άργησε να τσιμπήσει, κάνοντας το φελλό του Σπύρου να φύγει σα βολίδα κι αφού πήρε 2 οργιές έκλεισε το pick-up του μηχανισμού και κάρφωσε με το δάχτυλο στη μπομπίνα, αφήνοντας το ψάρι να πάρει λίγα φρένα μόνο όταν αισθανόταν ότι το καλάμι του τερμάτιζε. Με αυτόν τον τρόπο, το λαβράκι μπήκε μετά από περίπου ενός λεπτού συναρπαστικής μάχης στην απόχη μας, χωρίς να αλλωνίζει δεξιά κι αριστερά θορυβώντας το υπόλοιπο κοπάδι. Η χαρά και η αδρεναλίνη ήταν στα ύψη, με αποκορύφωμα το Σπύρο να μονολογεί συνέχεια λέγοντας: «Ωραίο ψαράκι βγήκε! Ωραίο ψαράκι βγήκε!» Δε πρόλαβε να συνέλθει όταν άκουσε τα φρένα από το δικό μου μηχανισμό να δίνουν για λίγα δευτερόλεπτα και με παρόμοιο τρόπο να μπαίνει στην απόχη μας και το δεύτερο καλό λαβράκι. Ο Γιάννης καθόταν σε αναμμένα κάρβουνα γνωρίζοντας ότι η επιθετική δραστηριότητα των ψαριών δεν θα κρατούσε για πολύ ώρα ακόμα κι επιμένοντας στην σταθερή αξία της ζωντανής γαρίδας έριξε το φελλό του στο νερό. Όντως μετά από λίγα λεπτά η γαρίδα άρχισε να ανεβοκατεβάζει το φελλό με τέτοιο τρόπο, που το μόνο που μπορούσαμε να υποθέσουμε ήταν ότι κάτι καλό την περιτριγύριζε. Απόλυτα συγκεντρωμένος, κάρφωσε εγκαίρως μόλις ο φελλός εξαφανίστηκε για λίγα δευτερόλεπτα, πριν προλάβει το λαβράκι να καταλάβει την παγίδα που του είχε στηθεί και φτύσει τη γαρίδα από το στόμα του. Το τρίτο καλό λαβράκι της βραδιάς ήταν γεγονός και αμέσως μετά ένα ακόμα, ήρθε να σφραγίσει με επιτυχία μια προγραμματισμένη ολιγόωρη ψαρευτική εξόρμηση.

Πρόωρη λήξη εξόρμησης

Σίγουρα θα μπορούσαμε να ψάρεψουμε παραπάνω μιας και ούτε τα όρια είχαμε ξεπεράσει, ούτε η ώρα ήταν περασμένη. Απλά και ειλικρινά, νιώθαμε τόσο γεμάτοι που δεν βρίσκαμε λόγο να συνεχίσουμε το ψάρεμα μας. Νιώθαμε μια ευεξία και μια έξαψη που έμοιαζε με πυρετό και μας κρατούσε ζεστούς στην κατά τα άλλα κρύα χειμωνιάτικη νύχτα. Οι τρόποι που μετατρέψαμε σε πραγματικότητα τις προσδοκίες μας για μια επιτυχημένη εξόρμηση είναι απλοί, αλλά λίγοι από εμάς ουσιαστικά τις εφαρμόζουν. Σεβασμός και σωστή διαχείρηση των ψαρότοπων και των ψαριών του. Καλή γνώση της μορφολογίας του βυθού και των ιδανικών συνθηκών ψαρέματος. Προσαρμογή και πειραματισμός, όχι με τη χρήση ολοένα και λεπτότερων εργαλείων αλλά με αλλαγές στο τρόπο ερματίσματος αποδίδουν πολύ καλύτερα αποτελέσματα, χωρίς να ταλαιπωρούμε ούτε τον εξοπλισμό αλλά ούτε και τα θηράματα μας. Όλα τα παραπάνω με την προσθήκη καλής παρέας, αποτέλεσαν τη συνταγή της επιτυχίας που μας οδήγησε για ακόμη μια φόρα, να νιώσουμε τον πυρετό του Σαββατόβραδου!

Μικρά μεν, χρήσιμα δε

· Όταν στήνουμε την αρματωσιά μας με backshots, αποφεύγουμε να χρησιμοποιούμε πλαστικές στριφτοπαραμάνες γιατί υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να σπάσουν μετά από μερικές βολές. Αντί αυτών, χρησιμοποιούμε τις αντίστοιχες μεταλλικές των οποίων το βάρος (0,25γρ.περίπου) πρέπει να υπολογίζουμε στο ερμάτισμά μας. Όσο μεγαλύτερη είναι η επιτρεπτή απόσταση των backshots από τα βαρίδια που μπλοκάρουν το φελλό μας (15 εκατοστά για παράδειγμα), τόσο πιο πολύ μεγαλώνει η εμβέλεια της βολής μας.

· Όταν δουλεύουμε σε ρηχά νερά και το μήκος της αρματωσιάς μας είναι τόσο περιοριστικό έτσι ώστε να μην μπορούμε να αφήσουμε την απαιτούμενη απόσταση από τα βαρίδια που μπλοκάρουν το φελλό σας στα αμέσως επόμενα, μπορούμε να αποφύγουμε κόμπους ή συνδέσεις παράμαλλου με μάνα, γεμίζοντας τα τελευταία 50 μέτρα του μηχανισμού μας με μαλακό Fluorocarbon.

· Οι βολές με on-the-drop αρματωσιές επιφυλλάσουν πολλά μπερδέματα κατά τη ρίψη τους, γι' αυτό και πρέπει να εκτελούνται άψογα, σταματώντας την πετονιά με το χέρι μας στο ύψος του roller του μηχανισμού μας, ακριβώς πριν πέσει η αρματωσιά μας στο νερό, απλώνοντάς την ταυτόχρονα με ένα ελαφρύ τράβηγμα του καλαμιού μας προς το μέρος μας.

· Εναλλακτικά, αν επιθυμούμε να ψαρέψουμε σχετικά κοντά με όφελος την ακρίβεια της βολής, την απώλεια μπερδεμάτων κατά τη ρίψη και την αθόρυβη τοποθέτηση της αρματωσιάς μας στο νερό, μπορούμε να εφαρμόσουμε την ίδια βολή που χρησιμοποιούμε και στη τεχνική του Bolognese και ονομάζεται underhand. Συγκεκριμένα, πιάνουμε το παράμαλλο μας λίγα εκατοστά πάνω από το δολωμένο αγκίστρι μας και τεντώνουμε τραβώντας έτσι τη μύτη του καλαμιού μας, έχοντας ανοιχτό το pick up του μηχανισμού μας και μπλοκαρισμένη τη μάνα με το δάχτυλο μας πάνω στο butt του καλαμιού. Φέρνουμε το καλάμι μας παράλληλα με τη θάλασσα με τη μύτη του καλαμιού μας να δείχνει προς το νερό και λίγο πιο πλάι από το σημείο που θέλουμε να καταλήξει. Απελευθερώνουμε, δίνοντας παράλληλα μια ελαφριά ώθηση με το καλάμι μας προς το επιθυμητό σημείο, αφήνοντας ουσιαστικά την αρματωσιά μας εκεί που θέλουμε χωρίς να την πετάμε.

Από scratch στις Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2008 @ Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2008 1:38 μμ
Permalink
Tags: float fishing , αρματωσιες , ερματισμα , λαβρακια , αρματωσια , fixed spool , μηχανισμοί , δολωματα , bolognese , εγγλέζικο , ψαρεύω , καλάμια , δολωμα , αλιεια , λαβρακι , γαριδα , καλαμι , fishing , ερασιτεχνική , ψάρεμα